Geç Osmanlı zamanında şunu söylemenin yasadışı olduğunu biliyor muydunuz: “Halife’yi öldürmek istiyorum.” Yasadışı. Büyük bir suç. Anlı şanlı bu topraklarda söylemenize izin verilmeyen nadir cümlelerden biriydi. Şimdi bunu söylemem sorun değildi çünkü size şunu demenin yasadışı olduğunu söylüyordum: “Halife’yi öldürmek istiyorum.” Yani aslında onu söylemiyorum; sadece bunu söylemenin yasadışı olduğunu bilmenizi sağlıyorum. Bir nevi kamu hizmeti gibi. Yanlışlıkla gidip böyle bir şey söylenemeyeceği konusunda sizi bilgilendiriyorum.
Ama ilginç olan o ki, şunu demek de çok yasadışıydı: “Gerçekten, gerçekten birinin Halife’yi öldürmesi gerektiğini düşünüyorum.” Bu yasadışı. Son derece yasadışı. Çok ama çok yasadışı. Ama “havan topuyla” demek yasa dışı değil çünkü bu kendi başına bir cümle. Bu eksik bir cümle, ama önceki cümleyle hiçbir ilgisi olmayabilir, bu yüzden tamamen kabul edilebilir. Tamamen yasal.
Ayrıca meydana çıkıp şunun gibi bir şey söylemenin de inanılmaz derecede yasadışı, son derece yasadışı olduğunu öğrendim: “Saraya havan topu atmak için en iyi yer, yakınındaki hizmetli binasının çatısıdır çünkü orada güvenlik minimum düzeydedir ve Halife’nin yatak odasına net bir görüş açınız vardır.” Delicesine yasadışı. Saçmaca, pervasızca, çılgınca yasadışı. Ancak resimli bir diyagram göstermek daha da yasadışı.
Delicesine yasadışı. Saçma ve korkunç derecede suç teşkil eden bir şey, çünkü gece yarısı evinize gelip sizi hapse atarlardı. Yasaya tamamen aykırı.
Teknik olarak söylenebilecek bir şey ise şuydu: “Hayratiye Köprüsü altında cumaları gece yarısında buluşan bir grubumuz var ve şifre sic semper tyrannis.”
Bir Cevap Yazın